Διάβασα ένα πολύ καλό άρθρο στην Ελευθεροτυπία του Σαββάτου(20 Δεκεμβρίου 2008) και θά'θελα να το μοιραστώ μαζί σας. Είναι από το "Εδώ Ράδιο" του Ανδρέα Ρουμελιώτη .
Μιλάει για τη γενιά των 700€ και τη γενιά των μείον 700€.
Η γενιά των 700€ είναι οι νέοι που μπήκαν τώρα στην αγορά εργασίας. "Η εξωτερική τους εμφάνιση , η συμπεριφορά και η ψυχολογία τους δεν έχει καμιά σχέση με τους παραδοσιακούς προλετάριους του Κομμουνιστικού Μανιφέστου. Είναι ωραία αγόρια και κορίτσια που ντύνονται φινετσάτα με πολύχρωμα ρούχα , εναλλακτικά , γεμίζουν τα καφέ και τα μπαράκια , χορεύουν , φλερτάρουν , ερωτεύονται και καπάκι στο καπάκι χτυπάνε κι ένα σφηνάκι..."
"Δεν βγάζουν μάτι ότι ζορίζονται με τα ψίχουλα των 700€. Τριανταρίζουν και συνεχίζουν να ζουν με τους γονείς τους, γυρίζουν από τη δουλειά , βρίσκουν στρωμένο το τραπέζι με ζεστό σπιτικό φαγάκι από τη μαμά τους , τους πληρώνει το κινητό και τη σύνδεση στο γρήγορο Ιντερνετ η νονά και προς το τέλος του μήνα χαρτζιλικώνονται πάλι απ΄το μπαμπά".
Η γενιά των μείον 700€ είναι η γενιά αυτών που τους λείπουν κάθε μήνα "στην καλύτερη των περιπτώσεων" 700€ .
"Που ο οικογενειακός της προϋπολογισμός , παρ΄όλες τις περικοπές , δεν της βγαίνει να πληρώσει τα φροντιστήρια για τα παιδιά. Έχει τη δόση του στεγαστικού , τα δάνεια καταναλωτικά , τις κάρτες , τον ΟΤΕ , τη ΔΕΗ , την ΕΥΔΑΠ , τα κοινόχρηστα , το σέρβις του αυτοκινήτου , τις βενζίνες , τα κινητά , το χαρτζηλίκι των παιδιών".
Θα πρόσθετα εγώ τώρα για τη γενιά των μείον 700€ , ότι είναι μια γενιά που αισθάνεται ότι τα όνειρά της δεν πραγματοποιήθηκαν και βλέπει τα παιδιά της , αν πηγαίνουν στα Λύκεια , να ξημεροβραδιάζονται πάνω σε ανούσια βιβλία και να έχουν ένα τρομαχτικό ωράρια εργασίας ! Το πρωΐ στο Λύκειο και το απόγευμα μέχρι το βράδυ σε κάποιο φροντιστήριο χωρίς την πολυτέλεια να σκεφτούν για τη δική τους ζωή και τα όνειρά τους . Συγκρίνει λοιπόν η γενιά αυτή , τη δική της ζωή με αυτή των σημερινών παιδιών και βλέπει ότι ελάχιστα πράγματα έχουν βελτιωθεί αν δεν έχουν χειροτερέψει κιόλας. Στην εκπομπή του Τσίμα με αφορμή τη δολοφονία του 15ου χρόνου ( έχει την ηλικία του μικρότερου γιου μου ) είδα κάποια παιδιά από μια κωμόπολη έξω από τα Τρίκαλα , να φεύγουν από το σπίτι τους το πρωΐ για να πάνε στο Λύκειο της γειτονικής πόλης , να τσιμπάνε κάτι στο πόδι, να συνεχίζουν την "Εκπαίδευσή τους" στο φροντιστήριο και να επιστρέφουν σπίτι τους το βράδυ. Αν είναι δυνατόν! Πώς να μην επαναστατήσει αυτή η γενιά . Και πώς να την αντιμετωπίσει και η άλλη γενιά των μείον 700 ; Άλλοι την καταλαβαίνουν αλλά δεν παύουν να αγωνιούν(για το μέλλον της και την ασφάλειά της ) , άλλοι την καταδικάζουν ...
Αυτά προς το παρόν.
